Poza torem

Na tego gościa czekałem w bezruchu prawie 4 godziny. Ślepowron był głównym celem tej zasiadki, więc kiedy w końcu zleciał z drzew i wylądował na kamieniach tuż przy nurcie, poczułem, że cała cierpliwość się opłaciła.

To gatunek aktywny głównie o zmierzchu i w nocy (stąd nazwa), więc dużą część dnia spędza nieruchomo, przycupnięty gdzieś w cieniu. Młode ślepowrony są brązowo nakrapiane i łatwo pomylić je z bąkiem; dorosłe upierzenie z czarną czapką dostają dopiero w 2–3 roku życia.

Krogulec poluje prawie wyłącznie na małe ptaki, a tutaj jego ofiarą padła pliszka górska. Atakuje z zaskoczenia: leci nisko, chowa się za krzewami i drzewami i dopiero w ostatniej chwili wypada zza osłony. Krótkie, zaokrąglone skrzydła i długi ogon pozwalają mu manewrować między gałęziami w pełnej prędkości.

U krogulców bardzo dobrze widać różnicę między płciami: samica jest wyraźnie większa i bywa prawie dwa razy cięższa od samca. Dzięki temu para nie konkuruje o to samo jedzenie. Samiec łapie głównie sikory i wróble, a samica poradzi sobie nawet z kosem czy drozdem.

Pliszkę górską łatwo pomylić z pliszką żółtą, bo obie mają jaskrawożółty spód. Górską rozpoznasz po popielatoszarym grzbiecie i wyjątkowo długim ogonie, a samiec w szacie godowej ma do tego czarne gardło.

Gniazdo zakłada zawsze blisko wody: w szczelinach skał, między korzeniami na brzegu, a bardzo często pod mostami i w murach przy potokach. Część ptaków nie odlatuje na zimę i zostaje przy niezamarzających strumieniach, gdzie da się jeszcze znaleźć owady.

W kamuflażu i w bezruchu da się stanąć naprawdę blisko przyrody, a te ptaki dosłownie wchodziły mi do obiektywu. Gdy próbowałem fotografować ślepowrona, na pierwszym planie non stop kręciła się ta pliszka, która grzebała w otoczakach z owadami w dziobie.

Wbrew nazwie wcale nie trzyma się wyłącznie gór. Liczy się dla niej nie wysokość, tylko czysta, szybko płynąca i dotleniona woda, dlatego bywa też nad nizinnymi potokami. Charakterystyczny, długi ogon nieustannie „pliszkuje” (kręci w górę i w dół) i właśnie od tego ruchu pochodzi nazwa gatunku.

Zimorodek doleciał już pod sam koniec czterogodzinnej zasiadki na ślepowrona. Ma bardzo ciekawy sposób polowania: przelatuje tą samą trasą kilkanaście razy dziennie, siadając na naturalnych obserwatoriach, z których po zauważeniu zdobyczy nurkuje po nią z prędkością dochodzącą do 40 km/h.

Gniazdo kopie samodzielnie w skarpie brzegu, a tunel potrafi mieć nawet metr długości. Płeć łatwo rozróżnić po dziobie: u samicy dolna część jest pomarańczowo-czerwona, u samca cały dziób jest czarny.

Niedaleko opuszczonego gospodarstwa, przy polach pszenicy, na wysokich łodygach ziół i traw często obserwowałem podczas spacerów stadko drobnych ptaków, które przesiadywały tam godzinami. Rano wystarczyła chwila siedzenia w bezruchu pośród traw i już wiedziałem, co się w nich kryje.

Ciekawy gatunek ptaka, który przez swoje rozmiary nie jest wcale tak znany, choć w Polsce ma dużą populację. Ten nie bał się obiektywu, a wręcz przed nim pozował.

Trzcinniczek spędza praktycznie całe życie w szuwarach. Po trzcinie wspina się w pionie, przeskakując z łodygi na łodygę, dlatego tak trudno go wypatrzeć, choć jego monotonny, terkoczący śpiew słychać nad niemal każdym większym trzcinowiskiem.

Gniazdo plecie między kilkoma pionowymi źdźbłami i robi je na tyle głębokie, że jaja nie wypadają nawet wtedy, gdy wiatr mocno kołysze trzciną. To jeden z ulubionych gospodarzy kukułki, która podrzuca mu swoje jaja. Zimuje w Afryce na południe od Sahary, więc ten ważący kilkanaście gramów ptak co roku pokonuje kilka tysięcy kilometrów.

Dlatego uwielbiam odwiedzać rozległe pola: ptaki drapieżne, także te rzadsze, jak kania, najłatwiej podziwiać w trakcie polowania. Wystarczy chwilę posiedzieć w bezruchu i w kamuflażu, a na pewno je zobaczycie.

Zdjęcie zrobione po drodze na miejsce, w którym fotografowałem kanię czarną. Grupka trznadli siadała na kupie gałęzi obok pola pszenicy, a z niej ten jeden pozował najdłużej i najciekawiej.

Przypadkowy spacer, przypadkowe spotkanie. Fotografowałem czaplę białą, która siedziała na wynurzonym z wody konarze. Nagle się spłoszyła, więc pomyślałem, że mnie zauważyła. Po chwili okazało się, że problemem był bielik.

Łasica to drobny drapieżnik, który w sprzyjających warunkach przez swój podwyższony metabolizm jest aktywny jedynie około 4 godzin na dobę. Razem z jej bardzo drobnymi rozmiarami sprawia to, że trudno ją zaobserwować.